Zehr-i Aşk
K
albimizde renkler solmuş. Biz de mi yenildik? Önümüze çıkan her taşta sendeledik ve ayağımız kaydı. Düşmede miyiz?
Ah nehirlerimiz yönünü kaybetti artık, deniz yerine çöllere vurdu yolu. Kuruyacağını ve bizi de solduracağını bilirken aldırmadık buna. Yorgunduk, yorulmaya alıştık ; kaybettik, kaybetmeye alıştık. Sonunda alışmaya da alıştık.
Bir türlü ayakta duramadık işte. Ayakta kalmaya çabalamadık bile belki. Yaprakları esen rüzgara bıraktık ; erguvanları kışa, gemileri fırtınaya , kalbleri nefrete, nehirleri çöle, yeni yeni yeşeren filizleri kavuran güneşlere....
Kararlar verdik hep, yine tutunamadık. Gün geldi bir olup birbirimize dahi tutunamadık. Kalb kırmak olmadığı gibi, gönül koymak da yoktu, bıraksak bin parçaya bölüneceğimizi bilsek de. Bildik, ama anlayamadık bunu, oysa kırmamayı öğrensek anlayacaktık.
Kapıyı açmak vardı ; yeniden umutlarımıza, yeniden mutluluklarımıza... Açabilsek rüzgarlar dinecekti, yine gökkuşağı inecekti yüreklerimize. Güneşte kavrulan filizleri mutluluğumuzla serinletecek hoşgörümüzle sulayacak, umutlarımızla büyütecektik.....
Yusuf DUMAN
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
















