ÇABUK KIZANLARA çok etkili bir hatıra!
Bir pazar sabahı New York’ta metro da başından geçen küçük çaplı bir pradigma hatırlıyorum. Herkes sessizce oturuyordu. Bir takım insanlar gazete okuyorfu; bazıları düşüncelere dalmış, bazıları da gözlerini kapatmış, dinleniyorlardı.
Sakin ve huzurlu ortamdı. Sonra birden bire bir adam çocuklarıyla metroya bindi. Çocuklar o kadar yaramaz ve gürültücüydü ki, bütün hava birden bire değişiverdi. Adam yanıma oturup gözlerini kapattı, durumla ilgilenmediği anlaşılıyordu. Çocuklar koşarak bağırıp çağrışıyor, eşyaları fırlatıp atıyor ve hatta bazı yolcuların gazetelerini kapatıyorlardı. Ancak yanımda oturan adam hiç bir şey yapmıyordu. Öfkelenmemek zordu. Adamın çocukların böyle haylazca konuşmalarına aldırmayacak, bu konuda hiç bir şey yapmayacak, hiçbir sorumluk mutluluk yükünmeyecek kadar duygusuz olmasına inanamıyordum. Metroda herkesin sinirlendiği belliydi. Sonunda olağanüstü bir sabırla ve kendimi tutarak adama dönüp "Beyefendi! Çocuklarınız insanları rahatsız ediyorlar, onlara biraz hâkim olamaz mısınız?” dedim. Adam durumu henüz fark ediyormuş gibi bana bakarak usulca “Ah, çok haklısınız! Bir şeyler yapsam iyi olacak. Hastahaneden geliyoruz. Anneleri bir saat önce öldü, Ne yapacağımı bilmiyorum. Galiba, çocuklarda bu duruma nasıl katlanacaklarını bilemiyorlar!” diye cevap verdi. O onda neler hissettiğimi düşünebiliyor musunuz? Paradigmam değişime uğradı. Birdenbire her, şeyi başka türlü gördüm. Başka türlü gördüğüm için de başka türlü düşünmeye, başka türlü hissetmeye ve başka türlü, davranmaya başladım. Stephen Covey
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
